در سال 1981، "کنفرانس ملل متحد در مورد انرژی های نو و تجدیدپذیر" که توسط سازمان ملل متحد برگزار شد، انرژی های نو را چنین تعریف کرد: به منظور مدرن کردن توسعه و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر سنتی بر اساس فناوری ها و مواد جدید، جایگزینی انرژی های فسیلی با منابع انرژی های تجدید ناپذیر پایان ناپذیر. که محدود و آلوده کننده محیط زیست هستند، و تمرکز بر توسعه انرژی خورشیدی، انرژی باد، انرژی زیست توده، انرژی جزر و مد، انرژی زمین گرمایی هیدروژن و انرژی هسته ای (انرژی اتمی).
انرژی نو به طور کلی به انرژی های تجدید پذیری اطلاق می شود که بر اساس فناوری های جدید توسعه یافته و مورد استفاده قرار می گیرد، از جمله انرژی خورشیدی، انرژی زیست توده، انرژی باد، انرژی زمین گرمایی، انرژی موج، انرژی جریان اقیانوس و انرژی جزر و مد، و همچنین چرخه حرارتی بین سطح اقیانوس. و لایه عمیق؛ علاوه بر این، انرژی هیدروژن، بیوگاز، الکل، متانول و سایر منابع انرژی پرکاربرد مانند زغال سنگ، نفت، گاز طبیعی و آب نیز وجود دارد که به عنوان انرژی متعارف شناخته می شوند. با در دسترس بودن محدود انرژی متعارف و مسائل زیست محیطی به طور فزاینده برجسته، انرژی های جدید که با حفاظت از محیط زیست و تجدید پذیری مشخص می شود توجه فزاینده ای را از سوی کشورهای مختلف به خود جلب کرده است.
منابع انرژی جدید که می توانند صنایع را در چین تشکیل دهند عمدتاً شامل نیروگاه های آبی (عمدتاً ایستگاه های برق آبی کوچک)، انرژی بادی، انرژی زیست توده، انرژی خورشیدی، انرژی زمین گرمایی و غیره هستند. آنها انرژی های پاکی هستند که می توانند بازیافت شوند. توسعه صنعت انرژی جدید نه تنها یک وسیله مکمل موثر برای کل سیستم تامین انرژی است، بلکه یک اقدام مهم برای حاکمیت محیطی و حفاظت از محیط زیست است. این انتخاب نهایی انرژی برای پاسخگویی به نیازهای توسعه پایدار جامعه بشری است.
به طور کلی، انرژی متعارف به انرژی اطلاق می شود که از نظر فنی بالغ است و به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفته است، در حالی که انرژی جدید معمولاً به انرژی اشاره دارد که هنوز به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفته و به طور فعال در حال تحقیق و توسعه است. بنابراین، زغال سنگ، نفت، گاز طبیعی و نیروگاه های آبی بزرگ و متوسط به عنوان انرژی متعارف در نظر گرفته می شوند، در حالی که انرژی خورشیدی، انرژی باد، انرژی زیست توده مدرن، انرژی زمین گرمایی، انرژی اقیانوس ها و انرژی هیدروژن به عنوان انرژی جدید در نظر گرفته می شوند. با پیشرفت تکنولوژی و ایجاد مفهوم توسعه پایدار، پسماندهای آلی صنعتی و خانگی که در گذشته به عنوان زباله تلقی می شدند، به عنوان ماده ای برای استفاده از منابع انرژی مورد بررسی و تحقیق عمیق قرار گرفته و توسعه یافته اند. بنابراین، استفاده از منابع ضایعات نیز می تواند به عنوان نوعی از فناوری انرژی جدید دیده شود.
منابع انرژی که اخیراً توسط انسان توسعه یافته و مورد استفاده قرار گرفته و نیازمند تحقیق و توسعه بیشتر است، انرژی نو نامیده می شود. در مقايسه با انرژي متعارف، انرژي نو در دوره هاي مختلف تاريخي و سطوح فناوري محتواي متفاوتي دارد. در جامعه امروزی انرژی نو معمولاً به انرژی خورشیدی، انرژی باد، انرژی زمین گرمایی، انرژی هیدروژنی و غیره اشاره دارد.
می توان آن را به انرژی خورشیدی، انرژی باد، انرژی زیست توده، انرژی هیدروژن، انرژی زمین گرمایی، انرژی دریایی، انرژی آبی کوچک، انرژی شیمیایی (مانند سوخت مبتنی بر اتر)، انرژی هسته ای و غیره تقسیم کرد.
تعریف انرژی نو
Apr 20, 2023
ارسال درخواست





