نقش عملکردی اینورترهای خورشیدی

اینورتر نه تنها عملکرد تبدیل مستقیم AC را دارد، بلکه وظیفه به حداکثر رساندن عملکرد سلول های خورشیدی و حفظ خطاهای سیستم را نیز دارد. می توان آن را به عنوان عملکرد فعال و خاموش کردن، عملکرد کنترل ردیابی حداکثر توان، عملکرد ضد عملکرد مستقل (برای سیستم های متصل به شبکه)، عملکرد تنظیم ولتاژ فعال (برای سیستم های متصل به شبکه)، عملکرد تشخیص DC (برای سیستم های متصل به شبکه) و عملکرد تشخیص زمین DC (برای سیستم های متصل به شبکه). در اینجا معرفی مختصری از عملکردهای عملیات فعال و خاموش کردن و همچنین عملکرد کنترل ردیابی حداکثر توان ارائه شده است.
1. عملکرد فعال و خاموش کردن: پس از طلوع آفتاب در صبح، شدت شدت تابش خورشیدی به تدریج افزایش می یابد و خروجی سلول خورشیدی نیز افزایش می یابد. هنگامی که توان خروجی مورد نیاز وظیفه اینورتر رسید، اینورتر به طور فعال شروع به کار می کند. پس از وارد شدن به عملیات، اینورتر به طور مداوم بر خروجی ماژول سلول خورشیدی نظارت می کند. تا زمانی که توان خروجی ماژول سلول خورشیدی از توان خروجی مورد نیاز برای کار اینورتر بیشتر باشد، اینورتر به کار خود ادامه خواهد داد. اینورتر تا غروب آفتاب حتی در روزهای ابری و بارانی نیز می تواند کار کند. هنگامی که خروجی ماژول سلول خورشیدی کاهش می یابد و خروجی اینورتر به 0 نزدیک می شود، اینورتر حالت آماده به کار را تشکیل می دهد.
2. عملکرد کنترل ردیابی حداکثر توان: خروجی ماژول سلول خورشیدی با شدت تابش خورشید و دمای خود ماژول سلول خورشیدی (دمای تراشه) تغییر می کند. با توجه به این که ولتاژ اجزای سلول خورشیدی با افزایش جریان کاهش می یابد، نقطه کار بهینه برای به دست آوردن حداکثر توان وجود دارد. شدت شدت تابش خورشیدی در حال تغییر است و بدیهی است که بهترین نقطه کار نیز در حال تغییر است. با توجه به این تغییرات، نقطه وظیفه ماژول سلول خورشیدی همیشه در نقطه حداکثر توان بوده است و سیستم همیشه حداکثر توان خروجی را از ماژول سلول خورشیدی به دست آورده است. به این کنترل کنترل ردیابی حداکثر توان می گویند. بزرگترین ویژگی اینورتر مورد استفاده در سیستم های تولید انرژی خورشیدی این است که شامل عملکرد ردیابی نقطه حداکثر توان (MPPT) می شود.